30. Agosto 2010 por Outes.

Como ben a maioría xa sabedes, fai máis dun mes que estou de volta. Non hai moito que comentar sobre Cuba estando xa na casa, así que deixo a dirección do blog do compañeiro Xabi, que comeza a andaina que eu rematei fai 30 días:

http://xabivillares.blogspot.es/

Sen máis (e se aínda alguén lía esto), desexar moita sorte a Xabi na aventura, e agradecer a todos os lectores deste humilde blog a súa participación.

Publicado en Blog | 1 comentario »

21. Julio 2010 por Outes.

Publicado en Fotos | 6 comentarios »

16. Julio 2010 por Outes.

Este é o edificio do Antigo Centro Galego na Habana, agora o Gran Teatro da Habana, onde se interpretou por primeira vez o Himno Galego

Publicado en Fotos, Historia de Cuba | 3 comentarios »

12. Julio 2010 por Outes.

Despois de falar do transporte urbano, agora toca a parte do transporte interprovincial. Os medios usuais de transporte son de novo o autobús, e o avión.
En canto ó avión, é un medio de transporte relativamente sinxelo de utilizar polo subsidiado que está nos prezos. Os pasaxes en avión custan só un 10 ou un 20% máis que os de autobús, así que compensa enormemente utilizalo. A política estatal dende 1959 foi potenciar aeroportos en todas as provincias para o movemento interno, así que dende a Habana podes chegar en avión a calquera cabeceira de provincia. Os prezos non pasan as 200 pesos en moeda nacional (8€) para viaxar dende a Habana a Santiago de Cuba, o recorrido máis longo. Os problemas son a escaseza de voos programados. Como é tan barato, a inmensa maioría de xente proba a viaxar en avión antes de ir en guagua, así que as reservas chegan a facerse con 2 ou 3 meses de antelación, cando xa se rematan os billetes. Como comentara nun post de cando fun a Santiago de Cuba, a inmensa maioría de avións de Cubana de Aviación que fan desplazamentos nacionais son rusos sen moita capacidade de pasaxeiros.
Por outra banda, temos as guaguas, que tamén fan recorridos cara todas as cabeceiras de provincia. Os modelos son Yutong bastante cómodas e relativamente novas, así que estas viaxes tampouco se fan moi pesadas (recorda a viaxar en Castromil!). O curioso de viaxar en guagua é como se mercan os billetes. Hai dúas formas:
a) Mercando o pasaxe: Como nós estamos acostumados, hai que ir á estación, pagas a pasaxe e xa está. As peculiaridades disto en Cuba son que por unha banda tes que mercar o billete como 3 semanas antes, porque tamén hai problemas co exceso de demanda, e por outra que a burocracia ás veces é tan asquerosa que tes que estar 3 ou 4 horas de cola en cola para poder mercalo.
b) Lista de espera: A forma máis rápida para viaxar, pero tamén a máis arriscada. Como moitas veces hai xente que merca a pasaxe pero despois non vai no autobús, o que se fai é encher esas prazas con xente que está esperando na estación, apuntada na “lista de espera”. Entón ti chegas, anótaste na lista para onde queiras viaxar, danche un número e cando che toque inclúenche na guagua que está por saír. O bo deste sistema é que viaxas cando queres, pero arríscaste a quedar tirado un tempo até que chegue o teu número. Eu tiven sorte nun par de ocasións (por exemplo, en Santa Clara saín en menos de 15 minutos dende que me apuntei), pero a veces tamén me tiven que tragar tempo tirado na estación (en Holguín estiven 35 horas). A cuestión da lista de espera é que moitas veces saen guaguas “extra” para acelerar as listas de espera e suavizar a cantidade de xente que se apunta, pero ninguén sabe nunca cando saen estas guaguas, así que estás a expensas de que apareza algo…
Os prezos son semellantes ós do avión, un pouquiño máis baratos: a Santiago de Cuba dende a Habana non chega a 180 pesos moeda nacional (6€ - 7€), e a provincias cercanas non chega ós 100 pesos (4€)
Outro xeito usual que se utiliza para viaxar é “facer botella” (como se lle chama aquí a facer dedo). Hai puntos nas carreteras onde a xente espera a que o recollan. Xeralmente pagas moito menos a algún particular, e como os carros estatais por lei teñen a obriga de parar se alguén fai auto-stop, pode que incluso viaxes gratis.
Tamén se estila viaxar en camión, en especial nas pronvincias orientais, onde o transporte ten máis deficiencias. O bo dos camións é que hai moitísimos, así que podes moverte sen ter que facer colas ou esperar moito, pero viaxas sen as comodidades da guagua. Ademáis é moitísimo máis barato, así que remata por compensar usalos.

Publicado en Vida en Cuba | 3 comentarios »

9. Julio 2010 por Outes.

Yujujuuu!

Publicado en Educación, Blog | 4 comentarios »

6. Julio 2010 por Outes.

Xa dixera que ía escribir sobre os medios de transporte en Cuba, e desta por fin me animei. É un tema bastante interesante (sobre todo vivilo), así que a ver se fago un par de artigos sobre iso.
Fai un tempo lin por algún lado que en Cuba existe un coche por cada 26 habitantes, unha das medias máis baixas do planeta. Polo tanto, é evidente que se necesita un bo e amplo sistema de transporte público. Hoxe falarei do transporte urbano, e despois xa falarei dos viaxes a longas distancias. Podedes imaxinar o que é mover máis de 11 millóns de persoas sen practicamente contar con transporte privado, e cun plan urbanístico en todas as cidades que busca evitar aglomeracións, polo que non existen “centros” na cidade, o que evita atascos, pero incrementa as distancias que hai que percorrer en calquera dirección. En especial a Habana, con máis de 2 millóns de habitantes, necesita de moitísimo transporte para poder satisfacer as necesidades.

Ver resto de la entrada »

Publicado en Vida en Cuba | 5 comentarios »

5. Julio 2010 por Outes.

Como algúns de vós xa sabiades, finalmente volverei para Galiza o día 3 de Agosto, así que me queda en Cuba pouco menos dun mes. Durante este tempo gustaríame que a xente que ten inquedanzas sobre o país, ou simplemente quere informarse de calquera tema, postee aquí para dicirmo, ou ben me envíe un correo a outes.blk@gmail.com, para así escribir sobre eses tópicos.

Publicado en Blog | 2 comentarios »

1. Julio 2010 por Outes.

Pido disculpas por estar 6 días sen dar sinais de vida, pero aproveitei un fin de semana libre que se me presentou para ir a Las Tunas, unha das provincias orientais do país, durante uns días.
Cidade tranquila e un bo sitio para descansar e poder estudar sen molestias

Publicado en Viaxes | 6 comentarios »

22. Junio 2010 por Outes.

Unha cousa que chama a atención en Cuba é o sistema de matrículas. Todos os vehículos están identificadas por unha letra que nomea a provincia, e 2 letras máis e 3 números para catalogalos. Esa é a parte sinxela, porque despois establécese un código de cores determinado pola propiedade do propio coche. Entón, cando vas pola rúa ves autos con matrículas de múltiples cores que ó principio non tes a mínima idea do que significan. Se non se me queda nada, as cores son as seguintes:
Amarelo: vehículos privados. Evidentemente, os vehículos que teñen un propietario privado. Neste grupo están a inmensa maioría de coches dos anos 50 que aínda circulan, e bastantes Lada e Moskvich, os modelos rusos que entraban nos anos 70 e 80. Podes ver algún coche moderno con placa amarela, pero é algo moi improbable
Azul: vehículos estatais. A maioría das matrículas son desta cor. Todos os vehículos públicos teñen esta matrícula (como taxis ou autobuses), pero tamén moitísimos coches cuxa propiedade é estatal, e que se distribúen entre a poboación en función das necesidades. Este “usufructuario” é o encargado de utilizar / coidar o coche, e o Estado resérvase a posibilidade de darllo a outra persoa polo motivo X.
Verde: vehículo militar. As chapas verdes levan unha inscripción na parte inferior, en dependencia de se dependen do MININT (Ministerio do Interior) ou ás FAR (Forzas Armadas Revolucionarias). Aquí están todos os autos que dependen directamente do exército, pero tamén vehículos para cadros militares ós que se lle concede un medio de transporte propio.
Marrón: vehículos asignados a cadros civiles. Soa moi espectacular, pero normalmente os vehículos de chapa marrón non son moita cousa. Xeralmente Ladas do ano da pera e bastante gastados, é normal ver chapas azuis en mellores condicións que as marróns
Laranxa: Vehículos de empresas mixtas. Concédenselle a determinados traballadores estranxeiros que están en Cuba, ou a cubanos que traballan para empresas mixtas. Tamén son relativamente modernos, pero hai de todo
Negro: Vehículo diplomático. Todas as embaixadas teñen chapa negra, e estos sí son cochazos. Os únicos coches realmente modernos (con excepcións verdes e brancas) que atopei son de matrícula negra.
Vermello: A vermella tamén se divide en dous tipos: Se leva unha T ó comezo é un vehículo de alquiler para turistas, e se leva unha P ó final é que a matrícula é provisional.
Branco: Membros do Consello de Estado ou de Ministros. Os supercadros teñen estos coches. Eu vin como 2 ou 3 dende que estou aquí, e faise curioso, porque dentro do coche, evidentemente, vai alguén importante do goberno.
En fin, un lío para cando chegas, pero rematas por acostumarte!

Publicado en Vida en Cuba | 1 comentario »

21. Junio 2010 por Outes.

A semana pasada tiven problemas co teclado do portátil (que xa puiden arreglar conseguindo outro teclado), polo que me retrasei un pouco contestando correos e non posteei durante uns días. Creo que xa lle respostei a case todo o mundo que me escribira durante a semana pasada, pero se se me quedou alguén, durante estos días rematarei de poñerme ó día cos correos. Síntoo!

Publicado en Blog | 1 comentario »