Viaxe de ida

Ás 10 da mañá facturei a miña maleta en Compostela pra chegar a Madrid. Viaxe sen problemas, típico de Ryanair, nos cales tes que facer cola durante media hora e despois pegarte con señoras por un asento cerca da saída. Sentei na última fila pra sair pola parte de atrás dos primeiros, pero só puxeron escaleiras por diante. Que sorte.

 Despois de recoller a maleta sen problemas (o cal xa se agradece), collín o transporte interno do aeroporto pra desplazarme da T2, á que acababa de chegar, á T1, a Terminal dende a que sairía o avión á Habana. Teño que recoñecer que o aeroporto funciona sen maiores problemas, pra ser un macrocomplexo como Barajas.

 Ó chegar á T1 coñecín a Lucía, tamén estudante da USC, ca que viaxarei a Cuba. Despois de comer no aeroporto puxémonos na cola pra facturar á Habana. Chegamos ás 14:30, e xa había unha cola enorme. Buscamos o final na fila e estivemos esperando ó noso turno até as 16:20. Chegamos a unha especie de control de seguridade sobre os billetes e o visado. Aquí tivemos o primeiro problema: non nos querían deixar embarcar porque non tiñamos mercado un billete de volta: “Si no teneis vuelta no se puede ir”. Dixemos que eramos estudantes, acreditámonos como tal (graciñas por tanto papel, ORE!) e despois duns trámites de 10 ou 15 minutos dixéronnos que podiamos pasar. O problema foi que perdemos o sitio na cola, e tivemos que poñernos de últimos pra facturar. Ó chegar ó mostrador, o rapaz que nos atendía (bastante amable, por certo) díxonos que había overbooking, que tiñamos que esperar pra ver se había sitio pra nós. Despois de 10 minutos bastante caóticos, onde unhas 12 persoas estabamos alí sen avión, comezaron a facturar de novo algunhas plazas, que non foron pra nós. O único que nos ofreceron era que fose só un. Decidimos non separarnos, e quedamos 4 persoas en terra.

 Tivemos a sorte de que un avión que saía cara a Habana á mesma hora que o noso tivo problemas ca chegada da ruta anterior e tivo que retrasarse 4 horas, así que ás 20:30 conseguíronnos unha plaza no avión Madrid - La Habana con AirComet. Facturamos (agora si!), e pasamos os controis de seguridade. Como tiñamos 2 horas mortas, puxémonos a rexistrar as tendas libres de impostos, probando polos Lacoste, perfumes e gorros de muller. Pode ser un pasatempo realmente divertido nun momento como ese.

 Marchamos cara a porta de embarque, e alí apareceu un rapaz que vive na ventana de diante da miña casa en Compostela, que ía de vacacións cos seus pais a Cuba. Tamén é casualidade. Embarcamos sen máis problemas, nun Airbus A330, o avión máis grande no que estiven nunca, de 8 prazas por fila, con pantallas en cada asento, e demáis miscelánea non moi necesaria, pero que pra un voo de 9 horas nunca está mal.

 O voo que tiña que coller inicialmente (o de Cubana de Aviación) facía unha parada en Santiago de Cuba, polo que a duración da viaxe sería dunhas 12 horas. Sen embargo, este voo é directo á Habana, polo que en 9 horas deberíamos estar alí. O máis interesante é que estou vivindo o anoitecer máis longo da miña vida. Estamos indo na mesma dirección que o Sol, pero un pouquiño máis despacio, polo que saímos de día e pouco a pouco estase facendo de noite. Dende o momento en que comezou a desaparecer, o Sol estivo máis dunha hora no horizonte. Realmente espectacular [Estou escribindo isto á 01:01 hora galega, espero rematar co resto da viaxe, que aínda non vivín, mañá pola mañá]

 Música: Nine Inch Nails - Right Where it Belongs

 Pasaron case 24 horas dende que escribín o que acabades de ler. Son as 18:09 hora cubana (11:09 hora galega).

 O voo pasou sen demais sobresaltos, déronnos comida e pasaron con taciñas de café 3 veces ó longo do traxecto. Chegamos ó aeroporto ás 11:42 e desembarcamos. Primeira sensación: calor. Segunda sensación: humidade.

 Atravesamos un par de salas pra chegar ó control de visados. Tivemos que cubrir un papel que nos acredita como estudantes, e sen máis problemas recollimos as maletas. Dixéronnos varias veces que os trámites no aeroporto duran como 2 horas, así que iamos mentalizados pra ter que esperar. En 20 minutos estabamos cas maletas na porta do aeroporto José Martí. O funcionamento é moi bo, a xente está moi organizada e non se forman colas. As maletas xa estaban esperando por nós cando rematamos os trámites, así que non tivemos problema algún.

 Á saída buscamos unha CADECA (Casa de Cambio) e conseguimos os nosos primeiros pesos cubanos convertibles (C.U.C., en adiante). Aínda non temos peso cubano, espero poder cambiar esta noite ou mañá pola mañá. Espero escribir un post específico sobre o sistema monetario cubano, que ten unhas particularidades moi interesantes.

 Conseguimos un taxi e pedímoslle que nos levara a 12 & Malecón, a que en principio sería a nosa Residencia. En principio…

Esta entrada ha sido enviada el 27. Agosto 2009 a 21:03 y ha sido registrada en Viaxes. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.