Día 28: Máis trámites e segundo paseo pola Habana.

Música: Suso Vaamonde – Compañeiro Daniel

Probablemente este sexa a última entrada na que conte o que fago no día a día. Como esto o len meus pais e tal, era para que estiveran enterados de como ía o proceso e non se volveran tolos a 1ª semana por non saber de min. A partir de agora escribirei sen orde cronolóxico.

A viaxe en bus dende Habana del Este ó Vedado no P11 faise impresionante. Nunha zona podes ver toda a liña de costa (sen especulación urbanística, que movida!), e sorprende pensar que estás mirando a costa de Miami ou partes de México.

Nestos días voume dando conta do fácil que se ganan o respeto os cubanos. Cunhas poucas palabras, e a mirada que teñen, fanche respetar moitísimo a unha persoa que non coñeces de nada. Ou ben no autobús alguén che pide algo de espacio, ou falas cun administrativo, ou mesmo co persoal de limpeza, causan sempre unha sensación de igualdade cara ti que non podes ver en ningunha outra parte.

Hoxe tocaban máis roios administrativos: imos falar de novo con Damarys, que nos di que non pode recoller o pasaporte e as fotos (que sacamos o día anterior pola tarde), porque a rapaza a quen llo ten que entregar (Miosotys, vaia nome joder!), non estaba o Venres. Total, que temos que volver o Luns polo puto permiso de Residencia. Menos mal que temos un visado de 1 mes, porque a este ritmo…O bo da conversa con Damarys é que nos atopamos con 2 alemáns que xa víramos onte, na mesma situación que nós. Un deles díxome que estaba buscando un equipo de fútbol onde xogar, se me animaba; pena que tiveramos que marchar para seguir cos trámites, a ver se o atopo polo Campus e o falamos, que xa son horas de facer amigos…

Saímos cara a Facultade de Filosofía, onde Lucía recolleu o seu horario e cambiou as materias que non podía cursar por problemas cas horas de clase. Primeiro apagón! Foise a luz uns 20 minutos en todo o edificio mentras Lucía facía o horario. Foi bastante divertido realmente, a xente está bastante acostumada, pero estabamos alí varios estranxeiros e foron as risas. O certo é que a situación é unha mezcla entre romanticismo e vivir no Terceiro Mundo, pero todo sigue funcionando igualmente, con luz ou sen ela. Até o de agora (xa é Luns cando escribo isto) non tivemos máis problemas nese sentido.

Como xa era tarde, comimos algo por onde puidemos (xa temos peso cubano!), e paseamos pola cidade. Chegamos á Praza da Revolución e comezou a chover. Non podo explicar a sensación de estar vendo ó Che a un lado, a José Martí ó outro, no medio dunha plaza tan sumamente grande mentres cae auga e petas con ráfagas de vento quente. Espectacular.

Baixamos ó Malecón totalmente empapados, pero así como chove sae o Sol, e en media hora xa nos volvíamos a estar asando. O calor vainos matar até que nos acostumemos.

Viaxe de volta e a durmir, que o Sábado e o Domingo van ser para coñecer algo da cidade.

Esta entrada ha sido enviada el 31. Agosto 2009 a 17:45 y ha sido registrada en Trámites. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.