Ciclo de cine indio

Esta semana houbo no cine Chaplin un ciclo de cine indio. Como teño clases tamén pola tarde, non puiden ir a todas as películas, pero estiven por alí 2 días. O cine Chaplin adícase a poñer ciclos semanais: a semana pasada foi de cine mexicano (entereime o último día e por eso non puiden ir), e para a semana serán todo películas gañadoras de Globos de Ouro entre os anos 79 e 89.
As 2 películas que vin foron “Vamos, India!” e “Dhoom 2″. Espero que non todo o cine indio sexa así, porque deixaría moito que desexar! Unha pequena sinopse:
Vamos, India!: Un fracasado xogador de hockey consigue adestrar á selección nacional feminina, un equipo que nunca chega a nada. A misión é conseguir chegar ó Campeonato do Mundo e non quedar últimas.
Unha parvada de película, con algún detalle divertido, pero que non pode aportar moito máis.
Dhoom 2: Un ladrón adícase a roubar os tesouros máis preciados de diversos países. Pero un detective de Mumbai intentará impedirllo, comprando a unha ladrona para que traballe con el.
Esta película sí merece a pena vela. Se vos gustou Transporter, e queredes ver como se paran balas cun skate, ou como disfrazarte de Raíña de Inglaterra en 2 pasos, non podes perdela. Non sabía se rir ou chorar no cine, vaia 2 horas de tumor que pasei alí dentro.
O máis interesante de ir ó ciclo foi coñecer o propio cine e a actitude dos cubanos vendo películas.
O Chaplin só ten unha sala, pero que é enorme. As butacas son de bastante mala calidade, e non hai moito espacio entre unha persoa e outra para o reposabrazos. Faino moito máis interesante para ver como actúa a xente. A pantalla é a máis grande que vin nunca, e realmente pode chegar a ser acolledor.
Se dalgunha forma hai que definir ós cubanos no cine, é esta: non calan. Realmente desesperante estar nunha sala chea. A xente non para de rir, berrar, falar co que ten ó lado ou ca propia pantalla…Incluso hai quen fala polo móbil no medio da película! Non sei se era porque as 2 películas eran malas (estiven noutra película fai un par de días e a xente estaba máis calada), ou porque son así sempre. Para min foi un alivio que a xente as montara tanto, porque as películas deixaban que desexar, pero se se comportan así nunha boa película pode convertirse nun martirio estar alí dentro.
Un aspecto positivo é que practicamente todo o cine está en Versión Orixinal subtitulada. En caso de estar doblada o máis normal é unha doblaxe mexicana, e moi, moi poucas veces verás unha película en español de España (de feito, a xente normalmente comenta: “Esa película vina con acento español, que desastre!”. Non están acostumados, e nótase cada vez que falas diso!). No ciclo de cine indio todas as películas eran en indio subtituladas ó español (uns subtítulos bastante malos, por outra banda…); sen embargo nunha película franco-estadounidense que vin a semana pasada (en inglés) os subtítulos estaban perfectos.
Polo demáis, o prezo dunha entrada é de 2 pesos cubanos (ó cambio, 0.08€), polo que todo o mundo pode ir sempre que lle apeteza. De feito, moita xente vai só ver o principio, e se non lle gusta levántase e marcha. En Dhoom 2 máis de 20 persoas xa se levantaran antes de rematar os créditos do comezo.

Esta entrada ha sido enviada el 21. Septiembre 2009 a 23:14 y ha sido registrada en Cine. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.