Concerto pola Paz

Fai unha hora que cheguei do Concerto pola Paz sen Fronteiras. Son as 21:25 da noite, e estou totalmente destrozado.
Todo o país estaba mobilizado para este concerto: autobuses dende todas as provincias, liñas especiais na propia Habana, rúas cortadas…Incluso na miña Beca cambiaron o horario do comedor para poder comer ás 11 da mañá e cear ás 9 da noite, e así non perder nada do concerto!
Ás 11 da mañá saímos da Beca, en dirección Praza da Revolución. O plan era mercar auga e pan con perro (o que vén sendo un perrito caliente) e metelo todo nunha mochila para comer ó chegar á Praza. Con todo esto retrasámonos e non dimos chegado ás 11:30 a onde quedáramos cuns compañeiros da Facultade. A marea de xente que se ía acumulando pola rúa xa era moi considerable.
A eso das 12 chegamos á Praza, e conseguimos colocarnos cerquiña da mesa de son. Estabamos relativamente preto do escenario, pero a medida que a xente se ía amontonando o calor e o agobio ían en aumento. Menos mal que moitos levaron sombrillas (que non son outra cousa que paraugas) e zafamos bastante do Sol até as 2, que comezaba o concerto.
Efectivamente, ás 2 en punto comezou o concerto, con Olga Tañón (unha cantante puertorriqueña con moito prestixio en Lationamérica). A xente volveuse toda tola e o apelotonamento foi xa insoportable. Algúns decidiron marchar, e pouco a pouco a cousa foise aliviando. O concerto en principio debía durar 4 horas, polo que cada grupo (dos 16 que participaban, se non me equivoco) podía tocar só entre 2 e 6 cancións. A medida que pasaban grupos polo escenario a cousa comezou a liberarse algo, e conseguimos facernos un sitiño bastante xeitoso onde estivemos case todo  o concerto. Chama moito a atención a forma de ser dos cubanos nun concerto. Vendo como están pola rúa ou no cine, sorprendeume que case ninguén se puxese a bailar ou mínimo cantar. Todo moi alegre pero moi pouco movemento!
O certo é que a primeira hora foi bastante aburrida, non coñecía a ningún dos que tocaron, e tampouco me chamaron especialmente a atención. Demasiado cubaneo para min!
Victor Manuel foi o inicio do que sería o concerto máis espectacular que vivín nunca (si, estades lendo ben: Victor Manuel). Incluso cantei algunha estrofa! O seguinte foi un tipo italiano que facía funky, e que cantou unha canción que era algo así como “Este es el ombligo del mundo”, que foi a caña. Despois Miguel Bosé cantou outras 4 ou 5 cancións, e xa se animou moita xente (seré tu amante bandido!). Pouco despois saiu Orishas, e eso xa foi colofón. Só tocaron 2 cancións, pero foi moi moi bo. Nótase que son cubanos e que se lles quere moito, porque todo o mundo estaba moi entregado, e sabíanse as letras (non tocaron Nací Orishas, síntoo Charly, non puiden descifrar a letra).
Aquí coñecimos a dous rapaces bolivianos que estudan en Cienfuegos a través dun proxecto do ALBA, polo cal se forman 6.000 médicos de toda América Latina en Cuba, e ó rematar a carreira volven ós seus países de orixe ou son enviados como voluntarios en misións humanitarias a África. Moi boa xente, estivemos con eles todo o resto do concerto, e intercambiamos correos por se imos até Cienfuegos ó longo do curso!
Xa levabamos case 3 horas de concerto, e apareceu no escenario a persoa máis esperada do festival: Juanes. Histeria colectiva e berros por todas partes. Tocou 6 cancións, o que máis. Nunca escoitara a Camisa Negra completa, pero teño que recoñecer que a canción é mala…Síntoo [Por certo, en Miami adicáronse a queimar camisas negras cando se enteraron de que Juanes formaba parte do cartel]. Miguel Bosé subiu a cantar con el a última canción, e dixo que lle informaran de que había 1.150.000 persoas na Praza. Máis dun millón de persoas! Supoño que se fliparon co número, pero a ver se podedes conseguir fotos da Praza, porque metía medo vela chea de xente!
Cando rematou Juanes (por fin) marchou bastante xente, e puidemos colocarnos bastante máis adiante. O seguinte foi Silvio Rodríguez, que só tocou 2 cancións. Máis de 3 horas esperando por el e toca 2 cancións! Realmente emotivo polo que se lle quere en Cuba, pero unha desilusión por velo menos de 10 minutos…Un placer escoitar a Aute (un poeta, todo hai que dicilo), e para rematar subiron ó escenario Los Van Van.
Los Van Van son a orquesta máis famosa de Cuba. Levan case 40 anos tocando dende a súa formación, e dise que é imposible escoitalos e non moverse ca música. Dou fe! Tiveron problemas de son na 1ª canción e todo o mundo se puxo a cantar sen que se escoitara nada! E a partir de aquí xa é indescriptible como foi o final. Despois de 3 cancións subiuse ó escenario case todo o cartel, e comezaron a cantar con eles, cada un ó seu estilo. Todo o mundo se volveu tolo, realmente espectacular! Olga Tañón e Miguel Bosé comezaron a chorar de emoción, e case non puideron despedirse. A xente non paraba de berrar, e estiveron uns 15 minutos no escenario simplemente dicindo que marchaban. Ó final o concerto rematou máis dunha hora tarde, pero foi incrible!
Por agora, o máis espectacular que vivín en Cuba, sen dúbida.

Esta entrada ha sido enviada el 21. Septiembre 2009 a 23:16 y ha sido registrada en Música. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.