Santa Clara e segundo concerto de Manu Chao

O Domingo pola mañá espertamos ben cedo pra sair cara a Habana. Ás 6 da mañá collimos a nosa máquina (esta vez sen problemas de cola) e saímos de Güines. En menos dunha hora estabamos xa na cidade, e marchamos cara La Coubre, a terminal de autobuses que se encarga de dar viaxes en lista de espera.

O funcionamento dos autobuses nacionais é o seguinte: podes mercar o teu pasaxe días antes de que saia a túa guagua (por experiencia propia, tardas entre 3 e 4 horas en mercar o puñetero billete), e xa aseguras ter plaza o día que marchas. Se non, vas o mesmo día no que sae o bus para anotarte na lista de espera. En todos os buses falla xente, ou non se cubren todas as plazas. Chegas á estación, fas unha cola e danche un número para a lista de espera. Cando chega a guagua miran a cantidade de asentos libres e van pasando a lista da xente que está esperando. É máis arriscado, porque podes quedar alí mirando como marcha o bus cheo, pero con estar alí 1 hora igual zafas e marchas sen ter que andar co roio do pasaxe.
Anotámonos na lista de espera de 2 buses que saían cara Santa Clara, e como chegáramos moi cedo estabamos case dos primeiros, así que conseguimos entrar xa para a primeira guagua. A viaxe da Habana a Santa Clara son 4 horas, máis o tempo que se pare nunha área de servicio para almorzar / comer / cear. Saimos ás 10 e pico sen problema algún. Fixémonos amigos dunha señora que estaba facendo o mesmo que nós, e xa fixemos a viaxe xuntos. De tódolos xeitos quedamos os 3 durmidos e tampouco conversamos demasiado. Comimos na área de servicio (había patacas fritidas! A primeira vez que as tomo dende que cheguei, que sempre se toma en puré) e volvimos sair. A eso das 2 e pico da tarde chegamos a Santa Clara. Despedímonos moi agradecidos da señora que nos acompañara, que nos fixera un pequeno croquis da cidade para indicarnos onde estaba o Mausoleo do Che, o Parque (a praza que está no medio da cidade), un par de sitios para comer e o lugar onde se faría o concerto.
Da estación marchamos cara o complexo arquitectónico do Che, unha praza que impresiona, e que ten na parte de atrás o mausoleo ó Comandante. Como era Luns, o mausoleo estaba pechado, así que quedamos sen entrar (vaia noxo). Este son eu co Che detrás!

Andivemos pola zona un ratiño, e despois baixamos cara o centro da cidade. Santa Clara non é, nin de lonxe, semellante en tamaño á Habana. Os edificios non pasan de 3 pisos, e a cidade é moito máis tranquila. Ó chegar ó centro paramos nunha hamburguesería para comer algo e despois entramos nunha librería que atopamos. Alí estivemos máis dunha hora, e mercamos algún libro. Saimos darlle unha volta á cidade para ver o que atopabamos (non tiñamos nin guía, así que non había referencias cara onde ir!) e así facíamos tempo antes do concerto. Ceamos nun pequeno bar no que poñían filetes con arroz (moi ricos, por certo), e xa marchamos cara Manu Chao.
Chegamos unha hora antes, e foi unha desilusión, porque realmente o sitio estaba baleiro. Pouco a pouco comezou a chegar xente, e aínda que había moita menos que na Habana o ambiente era máis interesante [camisetas de SA e Kortatu!]. Cal é a nosa sorpresa cando vemos que pasan 5 tipos cunha ikurriña! Acercámonos e comezamos a falar con eles, e cando lle decimos que somos galegos, contestan: “Ostia sois gallegos? Este que está aquí con nosotros también!”. Acababan de coñecer a un chaval de Marín! E alí nos puxemos a falar todos con todos. Vaia casualidade! Andrés, o rapaz de Marín, está facendo a tese de arquitectura en Santiago de Cuba; os vascos estaban de vacacións, e foran visitar a unha amiga que vivía en Santa Clara.
A esto das 21:30 comezou o concerto, e sairon tocar unha serie de trovadores de Santa Clara, parecido ó que se fixera na Habana. Pero estos en lugar de ser 3, eran 3 ducias. Saían, tocaban unha canción, e saía o seguinte mentras o resto acompañaba. Estiveron sobre unha hora tocando, até que xa saíu Manu Chao. Está moi entretido escoitar trovadores, pero faise pesado se é moito tempo seguido!
Ó sair Manu Chao, comezamos a berrar “Festicultores” con Andrés (que tamén os coñecía!), fixáronse en nós e comezaron a rir, saudáronnos dende o escenario e todo! O concerto de Manu Chao foi exactamente igual ó da Habana (incluso dixo as mesmas frases entre cada canción!), pero foi moitísimo máis divertido por estar con esta xente. Emoción total con Andrés cantando Carreteiro, e todos felices.
Cando o concerto estaba a piques de rematar, dímonos conta de que xa eran as 23:20, e que o noso bus de volta á Habana saía ás 23:50, así que tivemos que marchar para non perdelo. Unha pena, porque igual podiamos despois quedar a falar cos vascos e Andrés…
Atravesamos toda a cidade, e chegamos á estación ás 23:57. A guagua acababa de marchar. Vaia gracia! Quedaramos tirados en Santa Clara! Eso pasa por improvisar, que a acabas cagando nalgún momento. Collemos un coche de cabalos e decímoslle que nos leve á casa particular (casas que alugan habitacións) máis cercana, que o seguinte bus saía ás 06:00. O do carro fixo o que lle deu a gana e levounos á casa que quixo el, e quíxonos estafar na viaxe. Tivemos unha discusión e ó final pagámoslle a metade do que pedía (pola noite pareime a pensar na discusión, e todo foi porque el pedia 2€, e nós non queríamos pagar máis de 0.80€. Esto pasa por pensar en pesos, que despois ó cambio é un chiste polo que discutes, pero bueno…). Entramos na casa particular e conseguimos habitación. Xa era como a unha e pico da mañá así que tampouco puidemos descansar moito. Durmimos até as 5, levantámonos e marchamos cara a estación.
Cando chegamos alí dinnos que a guagua xa estaba chea, que chegáramos tarde. “Imposible!” dicimos nós. Pois si, era posible. Sentámonos a esperar a seguinte (que era ás 12!!) e temos a tremenda sorte que ós 5 minutos avisan que hai un autobús extra (aparecen a veces cando hai moita xente esperando, pero avísase con 5 ou 10 minutos de antelación, polo que nunca sabes cando pasará algunha de antemán), así que montamos nese. Por fin! De camiño á Habana.
Despois de máis de 3 horas de camiño, paramos na mesma área de servicio da ida, a 72 kilómetros da Habana (non se me vai olvidar o número de kilómetros). Dannos 10 minutos para ir ó baño e comer algo. Efectivamente, imos ó baño e comemos algo. Cando volvemos cara o autobús vemos como este arranca e marcha. Perfecto, quedamos tirados no medio da nada!
Eran como as 10 da mañá, e quedábannos 80 pesos cubanos entre os 2 (o que veñen sendo 3€). Comezamos a preguntar a todos os coches que paraban se ían cara a Habana, e se nos podían levar. Esto é bastante común en viaxes longos, en lugar de autostop aquí chámaselle facer botella. A xente que marcha no seu coche privado pasa por algúns sitios onde hai xente esperando para que os leve, e cobra un pouco pola viaxe. O problema é que na área de servicio os coches xa ían cheos, porque alí non se vai montar ninguén (excepto os paiasos que ven marchar o seu bus, coma nós!). Despois dunhas 2 horas, chega un camión que levaba xente. A típica escea de película onde un camión en lugar de transportar patacas transporta persoas, pois así. O conductor cobrounos 10 pesos a cada un, e deixounos subir. O panorama no camión era divertidísimo: contei 29 persoas cando subimos, ían 2 policías, un militar das forzas especiais, varios rapaces que debían ter a nosa idade, e demáis xente do máis extraña! O tipo que estaba ó meu lado casualmente ía cara Güines, e viña dende Holguín (case na zona máis Oriental da illa). Levaba no camión dende as 7 da tarde do día anterior! A medida que nos acercábamos a Güines íase poñendo máis contento, e prométovos que baixou do camión e comezou a dar saltiños de placer! Era unha persoa do máis simpática. A viaxe foi moi agradable, ir a un 70km/h dándoche o aire na cara é unha sensación incrible! Ademáis a panorámica que tes indo pola autopista é moi bonita.
Cando nos acercábamos á Habana, o camión para no medio de nada, e di que xa dá a volta. Vaia gracia! Preguntámoslle a un señor que ía con nós como podiamos chegar até a Habana, e díxonos que fósemos con el, que vivía non moi lonxe da nosa Beca. Fixémoslle caso e metímonos na 1ª guagua que chegou (o PC, a liña que atravesa toda a periferia da Habana, non teño nin idea de en que parte estabamos nós). Despois dunha media hora chegamos a Marianao, o barrio do señor que nos guiaba. Efectivamente, alí xa nos ubicamos. Agradecímosllo moito (realmente se non nos levara igual aínda estabamos andando pola autopista da Habana!), collimos o P5, a liña que nos deixa diante da Beca, e chegamos para comer. Eran as 14:00. 8 horas para unha viaxe de pouco máis de 4!
E despois de comer, unha boa siesta de 4 horas!
Un par de fotos do concerto:

Esta entrada ha sido enviada el 15. Octubre 2009 a 22:51 y ha sido registrada en Música, Fotos, Viaxes. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.