26. Noviembre 2009 by Outes.

Dende fai uns días recibín varios correos preguntando sobre Yoani Sánchez, a escritora do blog Generación Y, con moito éxito en Miami. Todo o que escribirei aquí escoiteino a través do boca a boca, preguntando por aquí e por alá, porque non saiu absolutamente nada do tema en ningún medio oficial. Sobre a comunicación en Cuba escribirei noutro momento, non é a miña intención falar agora sobre iso. Hai varios puntos dos cales non teño información, e outros nos que non me creo o que escoito, así que a ver se sacamos unha valoración colectiva do tema, porque se lle está dando moito peso na información internacional.
Ver resto de la entrada »

Publicado en Xornalismo, Imperialismo | 6 comentarios »

25. Noviembre 2009 by Outes.

Ver resto de la entrada »

Publicado en Fotos | 6 comentarios »

23. Noviembre 2009 by Outes.

Fai xa un tempo vin a película Clandestinos, unha produción cubana sobre a loita levada a cabo nas cidades durante a loita da Guerrilla en Sierra Maestra. Moitas veces esta loita resulta olvidada, tendo expoñentes tan importantes como Echeverría (presidente das FEU) ou Frank País (líder do movemento clandestino en Santiago de Cuba, e principal proveedor de armas e reforzos ós guerrilleiros), ambos asasinados antes do triunfo revolucionario.
Todos os personaxes da película son ficticios, pero sí se representan accións reais (especial mención ó salto a un terreo de baseball cunha enorme pancarta contra Batista, unha acción con moitísima repercusión social no momento). É unha perfecta mostra de como era a sociedade cubana de finais dos 50 en medio dunha ditadura fascista e un estado policial. Moi interesante pola representación da calidade de vida media do povo cubano, así como as condicións nas que operaban os grupos revolucionarios nas súas accións. Tamén destacada importancia á actitude da policía, de xeito moi realista, se se ve a cantidade de fusilados que houbo durante a tiranía batistiana.
Filme obrigatorio para coñecer a historia revolucionaria en Cuba.

Publicado en Cine, Historia de Cuba | Ningún comentario »

22. Noviembre 2009 by Outes.

O Venres pola tarde a miña clase de Economía Cubana programou unha visita ó Museo do Ron, a través da fundación Havana Club. Alí nos diriximos uns 15 estudantes (Venres pola tarde é un mal momento para estas cousas…) e o noso profesor de Economía Cubana I, Jesús Cruz. Non sei canto lle custa entrar a un turista, pero para nós foi gratis, así que se alguén está de visita pola Habana eu recomendo que se vexa. Unha visita guiada duns 20 minutos dache unha perspectiva moi interesante de como se procesa o ron. Algunhas curiosidades:
O ron procede da caña de azucre, a través das sobras ó finalizar o procesamento de obtención do azucre.
A caña de azucre non é propia de Cuba, foi importada polos colonizadores españois en 1493
Foron os escravos quenes descubriron que se podía producir ron. Nun primeiro momento escondían baixo terra estas sobras para que fermentaran a través dun proceso natural e así crear augardente sen que os seus donos soubesen como o facían.
A proceso de maduración do ron é de tan só 2 semanas. Son os seus produtos por separado os que necesitan anos antes de ser útiles. Unha vez pasado este tempo mézclase e en 2 semanas o ron está listo.
Só 9 mestres do ron, en virtude da proteción dos segredos comerciais, coñecen a composición exacta do ron de Havana Club. Nestos momentos adestran a outros 5, entre eles a primeira muller.
A exportación de ron reporta a Cuba máis beneficios que a exportación de azucre
Cada mestre é capaz de distinguir a graduación do alcol só catándoo. Estas mostras de alcol antes do seu procesamento oscilan entre os 70º e os 90º.

Publicado en Historia de Cuba | Ningún comentario »

22. Noviembre 2009 by Outes.

A semana pasada celebrouse o FULL, Festival Internacional da Lectural e o Libro, organizado pola Federación Estudiantil Universitaria (FEU). Entre o 13 e o 17 de Novembro realizáronse actos no Pavellón Cuba, que incluían a presentación de libros, lecturas e concertos. Tamén se puxeron dúas librerías, unha con novidades e a outra só con libros de segunda man. Estiven por alí 2 días, e puiden ver os libros rebaixados de prezo: un libro que costaría uns 15 pesos (50 céntimos de euro), e que ca rebaixa costaba 4 pesos (16 céntimos de euro). O dos prezos dos libros é algo que aínda me parece incrible. Espero con moitas ganas a Feira do Libro, porque din que alí os prezos son de risa.
En canto ós concertos, puiden ver un par de grupos de latin jazz, que sonou parecido a Chucho Valdés, pero sen el no escenario. Tamén ía ir un grupo de rock serbio, pero perderon o avión en Venezuela e aplazouse o concerto. Ademáis, polas tardes había trova na cafetería (volvín ver a Adrián Berasatain, teloneiro de Manu Chao), e polas noites grupos de rock ou jazz tocando até que pechaba o local.

Publicado en Actos Oficiais, Educación, Libros | Ningún comentario »

18. Noviembre 2009 by Outes.

A proposta dunha boa amiga, vou facer unha especie de resumo do que fago un día normal en Cuba:
06:50: Espértome escoitando Nao - Rosalía. Esta é a función esencial que ten o meu móbil.
07:15: Despois de vestirme e organizar a habitación, baixo ó comedor para almorzar. Dannos case todos os días un vaso de iogurt (que está riquísimo, por certo) e un pequeno bocata, que xeralmente é de queixo, aínda que a veces é de croqueta. Hai algún día que o pan vai con pan, pero eso só pasou 3 ou 4 veces. Agora haberá xente que se preguntará: bocata de queixo? Pero se odias o queixo! Efectivamente, o queixo non me gusta nada, pero se nos dan un bocata de queixo, hai que aproveitalo.
07:30: Chego á parada de autobuses máis cercana á beca. Alí estamos unha morea de estudantes, así que as guaguas son auténticas latas de sardiñas. Despois de pelexarse con microbiólogos ou filósofos por un sitio, diríxome cara a miña Facultade. Cada liña de guaugas pasa cada 10 minutos como moito, e a min sírvenme 4 diferentes, así que o problema é conseguir entrar na guagua, non que non pase ningunha. É sorprendente coller un bus ás 8:10, que vai case vacía, cando ás 7:45 é todo unha loita coller unha.
08:00 - 11:30: Clase. Depende o día, pero xeralmente pola mañá teño só 2 turnos.
11:30: Saio da Facultade e vou ó comedor estudantil Machado. A comida é moito mellor que na Beca, así que se agradece comer por alí. Por suposto, tamén é gratis.
12:00 - 15:00: Hai varios días que teño 3 horas mortas antes da clase da tarde, así que marcho á biblioteca facer o que teña que facer para clase, estudar ou ler. A principio de curso había aire acondicionado, pero seica a Facultade superou os plans de consumo enerxético e quitárono. Un auténtico forno. Sen embargo, a cantidade de literatura económica (a quen non lle guste ese termo, mala sorte!) que hai é enorme.
15:00 - 16:30: Outro turno de clase
16:30: Guagua para a beca. Non hai problemas a estas horas e viaxas bastante ben.
17:00 - 19:00: Dependendo o día, vou correr, xogar a baloncesto ou a algún acto cultural. Se vou correr, diríxome a 5ª, tamén coñecida como Avenida das Américas, unha rúa longuísima na que hai moitísimas embaixadas. Especial mención á embaixada de Vietnam, que é preciosa, e á de Angola, que ten fóra unha foto de Agostinho Neto sorrindo. Se vou xogar a baloncesto, quedo polo Campus Universitario, e vou ó CEDER (o estadio universitario), con varios cubanos, unha rapaza alemana e outra suiza e un austríaco xogar. Normalmente somos como 5 persoas, aínda que non sempre os mesmos, e alí a veces hai máis xente xogando. Se ese día non fago deporte, o normal é ir ó cine, se hai algún concerto ou obra de teatro igual deixo o cine para outro día.
19:00: Volvo á Beca e ceo.
19:30: Doume unha ducha. Parecía que se resolveran os problemas ca auga e case non tiñamos cortes. Todo foi comezar a pensalo e o Domingo ás 12 da mañá cortaron a auga. Escribo isto o Luns ás 21:43, e non hai auga aínda. Se non hai auga nas habitacións, o que hai que facer é baixar á cociña (piso 3), cos cubos para enchelos alí e subilos. É unha boa medida para que a xente se dea conta de que non se debe malgastar a auga.
20:00 - 23:00: Sempre hai alguén pola área, e moita xente cociña, así que estas horas o normal é vaguear algo por alí perdendo o tempo. Se me conecto a internet, soe ser a estas horas. A iso das 21:00 ou as 22:00 póñome a estudar ou ler de novo.
23:30: A durmir
04:00: Esto non pasa sempre, pero bueno, está ben poñelo: chega algún dos compañeiros de habitación e esperta ós demáis. Levantámonos os demáis e berramos. Tivemos mala sorte cun par de compañeiros, e isto pasa un par de veces á semana como mínimo.
04:10: Durmindo de novo

Publicado en Vida en Cuba | 8 comentarios »

17. Noviembre 2009 by Outes.

Polo impacto que tivo en Cuba, merece estar aquí. Sinto os posibles erros na tradución.

Esta será a última oportunidade na que me poida dirixir a vostedes.
A Forza Aérea bombardeou as antenas de Radio Portales e Radio Corporación. As miñas palabras non teñen amargura senon decepción. Que sexan elas o castigo moral para os que traicionaron o seu xuramento: soldados de Chile, comandantes en xefe titulares, o almirante Merino, que se autodesignou, mais o señor Mendoza, xeneral rastreiro, que só onte manifestara a súa fidelidade e lealdade ó goberno e que tamén se autodenominou director xeral de Carabineros. Ante estos feitos só me cabe dicir ós traballadores: eu non vou renunciar. Colocado nun tránsito histórico pagarei ca miña vida a lealdade do povo e dígolles que teñan a certeza de que a semente que entregamos á conciencia digna de miles e miles de chilenos non poderá ser segada definitivamente. Teñen a forza, poderán avasalarnos, pero non se deteñen os procesos sociais nin co crime nin ca forza. A historia é nosa e fana os povos. Traballadores da miña patria: quero agradecerlles a lealdade que sempre tiveron, a confianza que depositaron nun home que só foi intérprete de grandes anhelos de xustiza; que empeñou a súa palabra en que respetaría a Constitución e a Lei, e así o fixo. Neste momento aproveiten a lección. O capital foráneo, o imperalismo, unidos á reacción crearon o clima para que as Forzas Armadas romperan a súa tradición, a que lles señarala Schneider e que reafirmara o comandante Araya, víctimas do mesmo sector social que hoxe estará nas súas casas esperando, con man allea, reconquistar o poder para seguir defendendo as súas granxerías e os seus privilexios.
Diríxome sobre todo á modesta muller da nosa terra, á campesiña que creu en nós, á obreira que traballou máis, á nai que soubo da nosa preocupación polos nenos; diríxome ós profesionais patriotas, ós que seguiron traballando contra a sedición auspiciada polos colexios profesionais, colexios clasistas que defenderon tamén as ventaxes dunha sociedade capitalista. Diríxome á xuventude, a aqueles que cantaron, que entregaron a súa alegría e o seu espírito de loita. Diríxome ó home de Chile, ó obreiro, ó campesiño, ó intelectual, a aqueles que serán perseguidos, porque no noso país o fascismo xa estivo fai moitas horas presente nos atentados terroristas voando pontes, cortando as liñas férreas, destruíndo os oleoductos e os gasoductos, fronte ó silencio dos que tiñan a obriga de proceder. Estaban comprometidos.
A historia xulgaraos.
Seguramente, Radio Magallanes será acalada e o metal tranquilo da miña voz non chegará a vostedes. Non importa. Seguiranme oíndo. Sempre estarei xunto a vostedes, polo menos o meu recordo, que será o de un home digno que foi leal ca patria.
O povo debe defenderse, pero non sacrificarse. O povo non debe deixarse avasalar nin acribillar, pero tampouco pode humillarse.
Traballadores da miña patria: teño fe en Chile e no seu destino. Superarán outros homes este momento gris e amargo, onde a traición pretende impoñerse. Sigan vostedes sabendo que, moito máis cedo que tarde, de novo se abrirán as grandes alamedas por onde pase o home libre para construir unha sociedade mellor.
Viva Chile! Viva o povo! Vivan os traballadores!
Estas son as miñas últimas palabras. Teño a certeza de que o meu sacrificio non será inútil. Teño a certeza de que, polo menos, haberá unha sanción moral que castigará a felonía, a cobardía e a traición.

Publicado en Imperialismo | Ningún comentario »

14. Noviembre 2009 by Outes.

Como non din os meus datos a Telefónica, cortáronme a liña do meu teléfono móbil. Así que a xente que me enviaba sms, que non envíe, porque co caros que son non vale a pena gastar o diñeiro!
Tamén estiven recibindo correos a hotmail. Se alguén quere enviarme un correo (por favor, enviade correos, que non me entero do que pasa por alá!), que o envíe a outes.blk@gmail.com, que é correo que reviso.
Graciñas

Publicado en Blog | 2 comentarios »

13. Noviembre 2009 by Outes.

Unha das grandes citas de Fidel:

Revolución é sentido do momento histórico; é cambiar todo o que debe ser cambiado; é igualdade e liberdade plenas; é ser tratado e tratar ós demais como seres humanos; é emanciparnos por nós mesmos e cos nosos propios esforzos; é desafiar poderosas forzas dominantes dentro e fóra do ámbito social e nacional; é defender valores nos que se cre ó prezo de calquera sacrificio; é modestia, desinterés, altruismo, solidariedade e heroísmo; é loitar con audacia, intelixencia e realismo; é non mentir xamais nen violar principios éticos; é convicción profunda de que non existe forza no mundo capaz de aplastar a forza da verdade e as ideas. Revolución é unidade, é independencia, é loitar polos nosos soños de xustiza para Cuba e para o mundo, que é a base do noso patriotismo, do noso socialismo e do noso internacionalismo.

Publicado en Personaxes Históricos, Historia de Cuba | 5 comentarios »

9. Noviembre 2009 by Outes.

Entre os días 30 de Setembro e o 8 de Novembro veuse celebrando na Habana o 13ª Festival Internacional de Teatro da Habana. Representacións dende máis de 15 países conformaron o cartel do festival, ademáis da presencia cubana. A maioría de grupos teatrais eran latinoamericanos, pero tamén participaron países europeos e africanos.
Só puiden asistir a 3 obras durante os 8 días (para que meus pais queden contentos: tiña moito que estudar!): unha cubana, outra ecuatoriana e a última francesa.
A primeira obra revivía a Karl Marx por pouco máis dunha hora: asistimos a un monólogo do propio Marx no Soho de New York sobre o mundo actual. Unha interpretación espectacular (se o actor tivese acento alemán e non cubano diría que non era unha obra), e unha crítica para reflexionar. Ataca directamente ó capitalismo, pero sen cortarse un pelo sobre o stalinismo, o trotskismo e o anarquismo, e facendo algún guiño á política cubana, tamén para criticala. Das obras que che fan pensar.
A obra ecuatoriana foi moi diferente. Realizouse no Teatro Mella (un dos máis grandes da cidade), e estaba case cheo. Xa comentei nalgunha ocasión como se comportan os cubanos no cine, e no teatro é exactamente igual. A xente fala de calquera cousa sen baixar a voz, soan móbiles, e incluso houbo unha persoa que se puxo a falar por el no medio da obra! Teño moi claro que non vou ir a eventos culturais en grandes edificios, porque son case desagradables. En canto á obra, tampouco foi a mellor que vin na miña vida, pero estivo bastante entretida.
Por último, fun ver unha obra francesa titulada “Rita et Luna, in extremis”. O interesante da obra era que os diálogos eran en francés! Polo tanto, dadas as miñas dotes con este idioma (graciñas Angelines…), non me enteraba de nada. Por sorte, había unha pantalla nunha esquina do escenario con parte dos diálogos, e as actrices sobreactuaban o suficiente como para máis ou menos saber de que ía a cousa. A representación foi divertidísima, só dúas actrices que amosaban o paso da súa vida.
Unha pena non poder ter visto máis obras, porque polas que vin, o festival valeu a pena!

Publicado en Actos Oficiais | 2 comentarios »