Cien horas con Fidel

Un dos libros que más ganas tiña de conseguir cando cheguei a Cuba era “Cien horas con Fidel”, unha entrevista realizada por Ignacio Ramonet de más de 700 páxinas. Está feito nun longo período de tempo (comezaron as entrevistas en 2003 e o libro rematouse en 2005, publicado en 2006, se non me equivoco), pero a maioría dos temas aínda están de actualidade. Conversan sobre a vida de Fidel durante a súa xuventude e o proceso revolucionario (bastante interesante, porque son cousas que non se acostuman a escoitar), os cambios estruturais en Cuba nos últimos anos, ou temas de actualidade, como o cambio climático.Realmente a entrevista defraudoume, Ingacio Ramonet deixa de preguntar as cousas que posiblemente fosen máis complexas para Fidel (non se fala de prostitución, pouco da pena de morte, etc), o que deixa o libro un pouco descafeinado. Ademáis, ca facilidade de palabra de Fidel, seguro que serían temas moi interesantes de ler. Incluso nalgún punto Fidel é quen fai autocrítica, non vén dado por preguntas directas de Ramonet. Moi interesante polo extenso, realmente aprendes moitas cousas sobre Cuba e o seu goberno, pero se queredes ler unha entrevista máis interesante, recomendo a realizada por Gianni Mina, un xornalista italiano, se non recordo mal a finais dos anos 80. Realizada de forma ininterrumpida durante máis de 17 horas, tócanse temas máis delicados; especial mención ó dos “presos políticos”, que vale a pena ler. O título, se non me equivoco, é “Un encuentro con Fidel”.
Algunhas frases da entrevista de Ramonet, para ver se hai algo de debate no blog!
“Y debo decir que en nuestras luchas históricas por la independencia participaron muchos españoles y gallegos. Creo que hubo un número de más de cien gallegos, y algunos de ellos destacados, que hicieron causa común con los cubanos.
En nuestro Movimiento, el segundo jefe, Abel Santamaría, compañero valiente y extraordinario, también era hijo de gallego. Nada menos que los dos primeros jefes éramos hijos de gallegos. Pero también estaba Raúl, que tuvo un papel muy destacado, y que, claro, era también hijo de gallego.
Otros históricos dirigentes del M-26-J (Movimiento 26 de Julio), como Frank País y su hermano Josué, eran asimismo hijos de gallegos, gallegos de Galicia, lo aclaro porque en Cuba a todos los españoles les llaman gallegos, con cierto acento despectivo. En nuestro proceso revolucionario, en la lucha en la Sierra Maestra se destacaron algunos jefes militares que eran hijos o nietos de gallegos, como el propio Camilo Cienfuegos, y no nos conocimos en un club social, sino en las calles luchando.”
“[…] los problemas después de la revolución bolchevique de 1917 entre trotskistas y stalinistas, o, digamos, para los partidarios de aquellas grandes polémicas que se produjeron, la división ideológica entre dos grandes dirigentes, de los cuales el más intelectual de los dos era, sin duda, Trotski.”
“-¿Cuántos estudiantes hay en Cuba?
-En la actualidad hay más de 600.000 estudiantes en nuestras universidades, en todas las ramas de la ciencia; ciudadanos que son calificables y recalificables pueden pasar de una a otra actividad y serán capaces de muchas cosas. Entre los estudiantes, más de 90.000 eran jóvenes que no poseían matrícula ni empleo, muchos de ellos de extracción humilde, que hoy están teniendo excelentes resultados en los estudios universitarios. Existen ya 958 sedes universitarias, hay 169 sedes municipales del Ministerio de Educación Superior; hay 84 sedes universitarias en antiguos centrales azucareros; 18 en prisiones, algo absolutamente nuevo; 169 sedes universitarias municipales de salud pública. Y casi 100.000 profesores entre titulares y adjuntos en niveles superiores de estudio. Muchas personas que trabajaban en el aparato burocrático de los centrales azucareros y en otros lugares están hoy impartiendo clases, son profesores adjuntos. Entre las dos categorías, estudiantes y profesores -y no hablo de otros trabajadores de las universidades- suman alrededor de 600.000″
“Felipe [González] no había dicho todavía a quién iba a mandar [algún asesor para “axudar” a Cuba durante o Periodo Especial, que finalmente sería o ex Ministro de Economía do Estado Español, Carlos Solchaga], pero sabíamos muy bien que el PSOE había estado asesorando a Gorbachov. Los primeros consejeros de Gorbachov fueron la gente de Felipe, y un día Gorbachov, hablando conmigo, por teléfono o una carta, me hablaba con admiración de Felipe González: “Felipe, un socialista”. Yo hacía rato sabía de memoria que Felipe no tenía nada de socialista, en absoluto. Y Felipe feliz, estaba mandando su gente a asesorar allá a Gorbachov. Hay que hacerle un monumento al PSOE por lo mucho que contribuyó a que la URSS sea lo que es hoy. Hasta un poco de la gente que muere al desaparecer los servicios médicos -que nunca fueron óptimos-, al elevarse la mortalidad infantil, acortarse las perspectivas de vida, llegar a las situaciones terribles que vinieron después.”
“Él [Tony Blair] había estado hablando de los niños que trabajaban [Durante unha reunión da OMS], y yo le dije: “Mire, observé que usted habló de los niños que trabajan en el mundo, pero tengo entendido que en Inglaterra hay 2 millones de niños que trabajan”. Así le dije tranquilamente” [Datos de UNICEF e a asociación Low Pay Unit]
[Falando sobre as remesas] “¿Cuánto gasta el pueblo de Cuba, por culpa de ese dólar que enviaron de allá? Porque éste no es un dólar que tú te ganaste trabajando allí. Te lo envían de allá, alguien que se fue de aquí saludable, todo lo que estudió fue gratuito desde que nació, no está enfermo, son los ciudadanos más saludables que llegan a Estados Unidos. Bien, para subsidiar ese dólar que enviaron de Estados Unidos, Cuba se gasta, en cambio, en término medio, unos 44 dólares. Está estudiado. Éste es un noble país, subsidia los dólares de aquellos que están allá, que te dicen: “Mira, te voy a enviar dos dólares para electricidad subsidiada. Mira, te voy a enviar además un refrigerador, o te voy a dar dinero para que lo compres en el shopping.” Después prosigue el generoso remisor de dólares: “No te ocupes, que te voy a enviar lo que necesitas, yo te garantizo los 300 kilowatts de electricidad subsidiada que tú le estás consumiendo a ese idiota Estado socialista.” Nosotros somos buenos, pero puede haber algún ciudadano que piense, con toda razón, que somos bobos. Tendría una parte de razón.”

4 respuestas para “Cien horas con Fidel”

  1. Duarte dice:

    Boas!

    Moito tempo sen escribir aquí! (pero seguíao lendo)

    100 horas con Fidel podíalo conseguir aquí! É máis, hai edición en galego feita por Xerais, creo. O nome é “Fidel Castro. A miña vida” ou algo así. Regaleillo a meu pai hai uns anos.

    Carai, que duro foi Fidel co PSOE!

    Por certo, desde onde te conectas a internet?

    Saúde e Patria!

  2. tuanai dice:

    Confirmo o título do libro que recomendas:
    “Un encuentro con Fidel” de Gianni Miná”. A primeira edición é de 1987, o que temos na casa é unha edición do 88.

  3. Vitor Giadas dice:

    Boas Adrian Dios, investigador socioeconomico(chiste xa vello)

    q tal o levas por Cuba??
    Estame encantando o blogue e ademais das moitisimos datos de importancia que non coñecia sobre o sistema cubano

    das frases de Fidel hai duas que me chamaron notabelmente a atencion unha é a de Felipe Gonzalez

    e a outra é a de Troski e Stalin que nunca pensei que chegarias a poñer e ademais aqui en Galiza hai ahora unha coña co de Stalin(parece ser que resucitou)

  4. Noa dice:

    Eu ando lendo o seguinte:
    Conjura contra Cuba, Pascual Serrano, Euskadi-Cuba e Cubainformación 2009.

    É un libro pequeño pero esclarecedor.
    Estou enganchada
    Saúdos

Dejar una respuesta