Por outra banda, o tema da conferencia da que falas aquí interesoume moito. Deixando de lado a problemática do terrorismo de ETA e da esquerda abertzale que xa foi suficientemente debatido, interesoume a propuesta de Kohan de abrirlle as portas ós grupos armados a eventos coma o FSM. Estou definitivamente de acordo con él en que moitas veces a única maneira que lle queda ó pobo de ser escoitado é a loita armada, e que ao longo da historia esa loita armada precisamente foi quen de lograr moitas conquistas sociais. Pero paréceme esaxerado dicir que negarlles a participación a este tipo de foros sexa unha concesión ao mcarthismo. En todo caso é unha concesión obrigada, penso eu, se se quere gozar de certo grado de recoñecemento das ideas que alí se expoñan e difusión nos medios e na sociedade.

Ala, non me enroio máis, espero que non haia moitas faltas, que facía tempo que non escribía tanto en galego. Un abrazo moi grande e sigue a disfrutar da vida por alí e de todo o que vexas! Qué tal por Machu Pichu? Ciao!

En primeiro lugar, co de non ter unha “opinión xeralizada” refirome a que non podo ter unha opinión xeral sobre o tema, é dicir, non podo ter a mesma opinión sobre a loita armada en todos os contextos socio-políticos do mundo. Non é que non teña unha opinión propia, porque coido que teño a suficiente capacidade intelectual como para pensar por min mesma sen ter que recibir directrices de nada ou ninguén.
En segundo lugar, califico a ETA como desfasada por non saber adaptarse aos novos contextos que lle foron xurdindo ao longo da historia. Non defendín esa organización en ningún momento.
En terceiro lugar, a que se salta varios pobos é a democracia española. Concretamente o dereito á autodeterminación deses varios pobos que se salta.
Son plenamente consciente do que foron os tempos da ditadura franquista, malia a non telos vivido. Porén, tamén son consciente de que houbo moitas persoas que si que viviron eses tempos, incluso máis activamente que calquera dos que poidan ter comentado neste blog, e que opinaron daquela e seguen opinando agora que o modelo actual (por aquel entón proxecto) do Estado español non é unha democracia.
E, xa por último, cando falaba de dous xeitos de facer política e de non aceptar o maco constitucional como panacea de todos os males, falaba implicitamente (e, sen dúbida, debín de telo feito explícito, porque si daba lugar a confusión)de dúas formas de facer política como poden ser a do PNV e a da esquerda abertzale; non das organizacións terroristas fronte aos partidos políticos.

A violencía só é mala cando son os vascos os que non a condenan e por iso hai que ilegalizar partidos, pero cando son os outros os que non a condenan entón non pasa nada. Por un mesmo feito ilegalizan a un partido, pero non a outro.

No que dis do Referéndum de Ibarretxe discrepo un pouco, é certo que é un plan derrotado, pero non derrotado democraticamente. Se non tivesen ilegalizado á esquerda abertzale vasca de seguro que non estaría gobernando o PSOE coa axuda do PP no País Vasco. E recórdoche que o que pretendía Ibarretxe era facer un Referéndum non vinculante antes das últimas eleccións autonómicas vascas, para que o pobo vasco dera a súa opinión, pero que finalmente lle prohibiron levalo a cabo, ISO NON É DEOMOCRACIA.