Como se sinte un galego no exilio?

Estaba folleando o Sempre en Galiza, e atopeime cun incrible anaco co que me sentín identificado (salvando as distancias, evidentemente), e que me fixo pensar sobre como se pode sentir alguén no exilio. Despois dun pouco máis de 9 meses fóra de Galiza, non me chega o día de estar alí de novo; como se sentiría alguén que marchaba e sabía que non ía volver máis?
Para non enredar, o parágrafo, que Castelao sabe dicir as cousas mellor que eu:
“Escribo á luz dunha fiesta ensombrecida por un rañaceos. Nas moitas fiestras que descobro dende a miña vexo dramas, comedias e sainetes, que non me deixan enfiar as ideias. Poida que frente a min haxa checoslovacos, autríacos, polacos, finlandeses, xudeus, alemáns e doutros pobos e razas, que esborranchen coartelas para comporen libros acugulados de acusacións; pero estou seguro de que eles non adiviñan que á luz desta fiestra traballa un galego desterrado, con máis razón que eles para protestar. Ningún dos meus veciños de enfrente sabe que hai unha Patria que se chama Galiza, e non podo eisixirlles que adiviñen a miña eisistencia. Eu son fillo dunha Patria descoñecida, porque ninguén soupo dar sona e creto internacional ás nosas reivindicacións patrióticas. Perdeunos a modestia e o afán de bo parecer ante os demáis hespañoes, que nunca quixeron comprendernos. ¿Estamos aínda a tempo de comezar de novo? Estamos, polo menos, no comezo dunha nova etapa de loita pola Liberdade, e cicais conveña cancelar as vellas normas.”
Comezo do Libro II, escrito en 1940

Esta entrada ha sido enviada el 2. Junio 2010 a 18:35 y ha sido registrada en Libros. A través del RSS 2.0 feed podrá acceder a las respuestas. Puede dejar una respuesta o realizar el trackback desde su sitio web.