12. Julio 2010 by Outes.

Despois de falar do transporte urbano, agora toca a parte do transporte interprovincial. Os medios usuais de transporte son de novo o autobús, e o avión.
En canto ó avión, é un medio de transporte relativamente sinxelo de utilizar polo subsidiado que está nos prezos. Os pasaxes en avión custan só un 10 ou un 20% máis que os de autobús, así que compensa enormemente utilizalo. A política estatal dende 1959 foi potenciar aeroportos en todas as provincias para o movemento interno, así que dende a Habana podes chegar en avión a calquera cabeceira de provincia. Os prezos non pasan as 200 pesos en moeda nacional (8€) para viaxar dende a Habana a Santiago de Cuba, o recorrido máis longo. Os problemas son a escaseza de voos programados. Como é tan barato, a inmensa maioría de xente proba a viaxar en avión antes de ir en guagua, así que as reservas chegan a facerse con 2 ou 3 meses de antelación, cando xa se rematan os billetes. Como comentara nun post de cando fun a Santiago de Cuba, a inmensa maioría de avións de Cubana de Aviación que fan desplazamentos nacionais son rusos sen moita capacidade de pasaxeiros.
Por outra banda, temos as guaguas, que tamén fan recorridos cara todas as cabeceiras de provincia. Os modelos son Yutong bastante cómodas e relativamente novas, así que estas viaxes tampouco se fan moi pesadas (recorda a viaxar en Castromil!). O curioso de viaxar en guagua é como se mercan os billetes. Hai dúas formas:
a) Mercando o pasaxe: Como nós estamos acostumados, hai que ir á estación, pagas a pasaxe e xa está. As peculiaridades disto en Cuba son que por unha banda tes que mercar o billete como 3 semanas antes, porque tamén hai problemas co exceso de demanda, e por outra que a burocracia ás veces é tan asquerosa que tes que estar 3 ou 4 horas de cola en cola para poder mercalo.
b) Lista de espera: A forma máis rápida para viaxar, pero tamén a máis arriscada. Como moitas veces hai xente que merca a pasaxe pero despois non vai no autobús, o que se fai é encher esas prazas con xente que está esperando na estación, apuntada na “lista de espera”. Entón ti chegas, anótaste na lista para onde queiras viaxar, danche un número e cando che toque inclúenche na guagua que está por saír. O bo deste sistema é que viaxas cando queres, pero arríscaste a quedar tirado un tempo até que chegue o teu número. Eu tiven sorte nun par de ocasións (por exemplo, en Santa Clara saín en menos de 15 minutos dende que me apuntei), pero a veces tamén me tiven que tragar tempo tirado na estación (en Holguín estiven 35 horas). A cuestión da lista de espera é que moitas veces saen guaguas “extra” para acelerar as listas de espera e suavizar a cantidade de xente que se apunta, pero ninguén sabe nunca cando saen estas guaguas, así que estás a expensas de que apareza algo…
Os prezos son semellantes ós do avión, un pouquiño máis baratos: a Santiago de Cuba dende a Habana non chega a 180 pesos moeda nacional (6€ - 7€), e a provincias cercanas non chega ós 100 pesos (4€)
Outro xeito usual que se utiliza para viaxar é “facer botella” (como se lle chama aquí a facer dedo). Hai puntos nas carreteras onde a xente espera a que o recollan. Xeralmente pagas moito menos a algún particular, e como os carros estatais por lei teñen a obriga de parar se alguén fai auto-stop, pode que incluso viaxes gratis.
Tamén se estila viaxar en camión, en especial nas pronvincias orientais, onde o transporte ten máis deficiencias. O bo dos camións é que hai moitísimos, así que podes moverte sen ter que facer colas ou esperar moito, pero viaxas sen as comodidades da guagua. Ademáis é moitísimo máis barato, así que remata por compensar usalos.

Publicado en Vida en Cuba | 3 comentarios »

6. Julio 2010 by Outes.

Xa dixera que ía escribir sobre os medios de transporte en Cuba, e desta por fin me animei. É un tema bastante interesante (sobre todo vivilo), así que a ver se fago un par de artigos sobre iso.
Fai un tempo lin por algún lado que en Cuba existe un coche por cada 26 habitantes, unha das medias máis baixas do planeta. Polo tanto, é evidente que se necesita un bo e amplo sistema de transporte público. Hoxe falarei do transporte urbano, e despois xa falarei dos viaxes a longas distancias. Podedes imaxinar o que é mover máis de 11 millóns de persoas sen practicamente contar con transporte privado, e cun plan urbanístico en todas as cidades que busca evitar aglomeracións, polo que non existen “centros” na cidade, o que evita atascos, pero incrementa as distancias que hai que percorrer en calquera dirección. En especial a Habana, con máis de 2 millóns de habitantes, necesita de moitísimo transporte para poder satisfacer as necesidades.

Ver resto de la entrada »

Publicado en Vida en Cuba | 5 comentarios »

22. Junio 2010 by Outes.

Unha cousa que chama a atención en Cuba é o sistema de matrículas. Todos os vehículos están identificadas por unha letra que nomea a provincia, e 2 letras máis e 3 números para catalogalos. Esa é a parte sinxela, porque despois establécese un código de cores determinado pola propiedade do propio coche. Entón, cando vas pola rúa ves autos con matrículas de múltiples cores que ó principio non tes a mínima idea do que significan. Se non se me queda nada, as cores son as seguintes:
Amarelo: vehículos privados. Evidentemente, os vehículos que teñen un propietario privado. Neste grupo están a inmensa maioría de coches dos anos 50 que aínda circulan, e bastantes Lada e Moskvich, os modelos rusos que entraban nos anos 70 e 80. Podes ver algún coche moderno con placa amarela, pero é algo moi improbable
Azul: vehículos estatais. A maioría das matrículas son desta cor. Todos os vehículos públicos teñen esta matrícula (como taxis ou autobuses), pero tamén moitísimos coches cuxa propiedade é estatal, e que se distribúen entre a poboación en función das necesidades. Este “usufructuario” é o encargado de utilizar / coidar o coche, e o Estado resérvase a posibilidade de darllo a outra persoa polo motivo X.
Verde: vehículo militar. As chapas verdes levan unha inscripción na parte inferior, en dependencia de se dependen do MININT (Ministerio do Interior) ou ás FAR (Forzas Armadas Revolucionarias). Aquí están todos os autos que dependen directamente do exército, pero tamén vehículos para cadros militares ós que se lle concede un medio de transporte propio.
Marrón: vehículos asignados a cadros civiles. Soa moi espectacular, pero normalmente os vehículos de chapa marrón non son moita cousa. Xeralmente Ladas do ano da pera e bastante gastados, é normal ver chapas azuis en mellores condicións que as marróns
Laranxa: Vehículos de empresas mixtas. Concédenselle a determinados traballadores estranxeiros que están en Cuba, ou a cubanos que traballan para empresas mixtas. Tamén son relativamente modernos, pero hai de todo
Negro: Vehículo diplomático. Todas as embaixadas teñen chapa negra, e estos sí son cochazos. Os únicos coches realmente modernos (con excepcións verdes e brancas) que atopei son de matrícula negra.
Vermello: A vermella tamén se divide en dous tipos: Se leva unha T ó comezo é un vehículo de alquiler para turistas, e se leva unha P ó final é que a matrícula é provisional.
Branco: Membros do Consello de Estado ou de Ministros. Os supercadros teñen estos coches. Eu vin como 2 ou 3 dende que estou aquí, e faise curioso, porque dentro do coche, evidentemente, vai alguén importante do goberno.
En fin, un lío para cando chegas, pero rematas por acostumarte!

Publicado en Vida en Cuba | 1 comentario »

17. Junio 2010 by Outes.

Outro dos posts que tiña ganas de escribir. Aproveito que onte fixemos unha charla na beca sobre os medios de comunicación en Cuba con 2 xornalistas do diario Juventud Rebelde, e así podo falar con máis coñecemento de causa (e de paso para dicir que en Cuba hai debates, e pódense expresar as opinións que un queira, para esa xente que só fala paiasadas sobre o país). Este é dos temas onde máis crítica se fai, tanto aquí como fóra, así que a ver se dou escrito as cousas con xeito.

Ver resto de la entrada »

Publicado en Vida en Cuba, Xornalismo | 6 comentarios »

16. Junio 2010 by Outes.

Aínda que cun pouco de retraso, tiña que facer mención ó mundial de fútbol, polo que se está vivindo en Cuba. Nun país coma Cuba, no que se potencia tanto o deporte, era evidente que ía espertar bastante interese. Cuba é unha potencia deportiva, pero se hai un deporte no que a súa selección non gaña, é no fútbol. Despois de quedar eliminado na clasificatoria de Centroamérica e o Caribe (só lle gañou a Trinidad y Tobago, perdendo incluso cas Bahamas), os cubanos foron amoldándose á situación e elixindo equipos ós que apoiar para o mundial. A competitividade deportiva neste país é horrible (de feito tiven problemas xogando tanto fútbol como baloncesto porque o toman demasiado a peito), e a todo o mundo lle encanta que o seu equipo gañe, así que o normal é que a xente sexa de Arxentina ou Brasil, por eso de ser latinoamericanos, ou de España. Despois sempre atopas algún despistado de Inglaterra ou Italia, pero polo xeral sempre apoian esos 3 equipos. As discusións que se montan son unha pasada, e todo o mundo está pendente do que pasa, aínda que non teñan nin idea de fútbol. Podes atopar xente que sabe as aliñacións de todos os equipos, pero despois hai xente que fala por falar (un díxome que Oliver Kahn tiña “sesenta y pico de años”!)

Tamén se ven moitísimos nenos pola rúa xogando fútbol, cando fai un par de meses todos estaban xogando pelota, cando era a fase final da liga cubana. Aquí as cousas van por rachas!
Así que nada, pola miña parte, e aínda que hoxe tivemos o primeiro revés contra Brasil, espero que a República Popular Democrática de Corea chegue o máis lonxe posible!

Publicado en Vida en Cuba | 2 comentarios »

11. Junio 2010 by Outes.

Onte (10 de Xuño) foi o 30º día que vexo chover en Cuba (si, conteinos). É incrible a cantidade de tempo que se pode estar neste país sen que chova. Se algo me chama a atención do clima (a parte de que te derrites pola rúa do calor), é a forma que hai aquí de chover: igual non ves auga en 3 semanas, e un día así sen máis núblase en 10 minutos, chove que parece que vas afogar durante media hora, e nunha hora volveu sair o sol e xa está todo seco de novo. Os cambios de tempo son rapidísimos, e case non hai tempo para darse conta. Acostumados a que chova durante días seguidos en Galiza, aquí a cousa é totalmente diferente.
Ademáis, aquí non existe iso de que chova miudiño. Se cae, cae ben. Este ano non houbo ciclóns (o cal é bo), así que non vivín ningún, pero sí que pasaron algunhas tormentas, e poucas veces vin chover tanto. Os raios caen sen parar e ves como se ilumina o ceo cada 7 ou 8 segundos (contados!) durante o tempo que dura o temporal, algo espectacular.
Cousas de vivir nunha illa cun clima tropical!

Publicado en Vida en Cuba | 2 comentarios »

6. Junio 2010 by Outes.

Publicado en Vida en Cuba, Fotos | 3 comentarios »

31. Mayo 2010 by Outes.

Expresións típicas de Cuba, para variar un pouco os posts de vocabulario.
Pinga: Sen dúbida, teño que comezar por esta. Palabra comodín para calquera cubano, “pinga” sirve para valorar absolutamente todo. Polo xeral “pinga” significa algo malo, pero segundo a entonación pode que estean dicindo que algo saiu perfecto.
Fula: A palabra esta non sei de onde a sacaron, pero tamén é das que se usa sen parar. Fula quere dicir que algo é difícil ou que está complicado de conseguir. Ademáis sempre que din fula usan un xesto cas mans, que dan palmadas cunha man aberta e ca outra pechada deixando un oco, de forma que fai vacío e soa rarísimo (difícil explicalo escribíndoo, seino). Ademáis, existe a variante de “fulísima”. Se escoitas a alguén dicir que “el examen está fula” ou “el examen está de pinga”, sabes que vai ser duro, pero se escoitas “el examen está fulísima” agárrate ós pelos do peito.
Ño: Unha muletilla que se escoita a miúdo. Xeralmente expresa sorpresa, e utilízase a comezo de frase, pronunciándoa algo así como “ñññño!”. Se te queres sentir moi cubano, podes facer un combo de palabras cubanas dicindo “ÑO, esto ‘tá ‘e PINGA, ASERE!”
Por gusto: Vén significando perder o tempo. É bastante curioso de escoitar, exemplo clásico: “Fui allí por gusto”, o quere dicir que fuches para nada.
Tener un queso: Das máis divertidas que escoitei. Ter un queixo significa que tes moitas ganas de ter sexo. Por que? Non teño nin idea, pero dino así.
Mezclar el culo con la llovizna: O seu equivalente a mezclar o touciño ca velocidade. Tamén graciosa a primeira vez que a escoitas.

Publicado en Vida en Cuba | 5 comentarios »

28. Mayo 2010 by Outes.

Por un mundo libre de transnacionais da alimentación, e para que non rouben auga en África. Consume Ciego Montero. Bebe TuKola!

Publicado en Vida en Cuba, Fotos | 9 comentarios »

16. Mayo 2010 by Outes.

Outro tema importante dos que se debe falar en Cuba: Internet
Moitas veces dise que en Cuba non se pode utilizar Internet porque os Castro son malos, que non queren que se informe á xente, e blablabla. A ver se dando un pouco de información sobre o tema se esclarece a situación e os motivos do que pasa sobre iso no país.

Ver resto de la entrada »

Publicado en Vida en Cuba | 2 comentarios »