5. Marzo 2010 by Outes.

Despois dunha noite de treboada..Pola mañá vimos isto

E así rematou!

-1 para o sistema de alcantarillado cubano!

Publicado en Vida en Cuba, Fotos | 4 comentarios »

9. Febrero 2010 by Outes.

Outra particularidade da miña beca é que non hai ninguén contratado para a limpeza, así que para manter o orde os estudantes teñen que facer cuartelerías. Tocoume fai pouco unha, así que vou explicar máis ou menos o que é:
Unha cuartelería faise entre 2 habitacións, así que en principio debedes ser 12 persoas. A non participación dunha cuartelería supón unha falta grave no regulamento da beca, así que podes chegar a ser expulsado por incumplila, e é un dos moi poucos motivos polos que estás exento de ir a clase.
Ás 8 da mañá hai que presentarse na oficina de Educativo, e cando chega todo o mundo, divídese o traballo. A metade terán limpar un edificio, e a outra metade o outro. Comézase limpando o patio do 3º piso (que comunica os dous edificios). Como algúns estudantes son do xénero tonto, en lugar de tirar as cousas nunha papelera, tiran as cousas polas ventanas, así que durante esa limpeza podes atopar comida, papeis, uns zapatos vellos ou condóns usados. Despois hai que baixar e limpar a cuadra, do que non se encarga a limpeza da cidade
Cando se remata co patio (tardas máis ou menos unha hora), tes que volver a Educativo para que che asignen a limpeza dos edificios. Cada grupo ten que barrer os 20 pisos, e limpar algúns con auga. Máis ou menos ás 11:30 rematas con esta parte da limpeza.
Aquí danche o primeiro receso, até as 13:00, e unha pequena merenda (un pan e iogurt para beber). Podemos ir almorzar e descansar un rato, para que se nos asignen os turnos de garda para a tarde. Ás 14:00, 16:00 e 18:00 todos teñen que estar de novo no piso 3 para manter a limpeza, e asígnase unha garda por parella de unha hora entre as 13:00 e as 20:00. Ás 20:00 todo o mundo baixa de novo para firmar como cuarteleiro, e rematas o traballo.

Publicado en Vida en Cuba, Residencia | 3 comentarios »

14. Enero 2010 by Outes.

Nunha das escalas da viaxe Lima - La Habana entereime do terremoto que acababa de producirse en Haití. Despois de chegar ó destino final busquei informarme algo do que pasaba en Cuba (en especial no Oriente) pola cercanía entre ambos países.
Máis de 30.000 persoas foron evacuadas nas provincias de Santiago de Cuba e Guantánamo cara zonas altas cercanas ás súas residencias ante un perigo de tsunami. Esto fíxose na hora seguinte a que se producise o terremoto, e finalmente o aviso de que xa non había risco de que éste ocorrese chegou pouco máis das 18:00 (hora local), así que a xente estivo fóra das súas casas menos de dúas horas. Defensa Civil xa non mantén a alerta ante o perigo de algún tipo de desastre neste aspecto, e parece que a posibilidade de réplicas que poidan afectar á illa son mínimas.
Por outra banda, hoxe (Xoves 14), as noticias que abrían Granma e Juventud Rebelde eran sobre os colaboradores cubanos en Haití. Informábase de que todos os cooperantes se atopaban en boas condicións, con só dous feridos leves, pero que un estudante de Contabilidade e Finanzas que estaba a realizar un Posgrao en Porto Príncipe foi atopado en estado grave, e xa é atendido por médicos cubanos. Estos cooperantes son 152 persoas, que se atopaban no país antes de que sucedese o terremoto, ofrecendo servizos a través de diversas Brigadas Internacionalistas cubanas (brigada médica, de educación, etc). Os médicos cubanos instalaron un hospital de campaña, e dende o Mércores unha brigada de choque para desastres naturais saiu do país e xa está operando en Haití. Interesoume saber a axuda internacional que estaba chegando, porque a CNN+ estaba informando o Martes que en USA xa se estaba debatindo enviar axuda ó país, e incluso o alcalde de New York pensaba enviar cooperantes. Finalmente, parece ser que enviaron a 30 efectivos de diversos campos, como inxeñeiros e expertos en comunicación. Mirando un pouco, e utilizando unhas pobres matemáticas, parece ser que a cantidade de efectivos enviados dende USA, Canadá e a Unión Europea é menor á cantidade de cubanos en Haití ANTES do terremoto. Que vergonza vivir no primeiro mundo.
Polo demáis, moitísima expectación a ver que pasa con Haití. A ver en que remata isto…

Publicado en Vida en Cuba, Actos Oficiais, Xornalismo | Ningún comentario »

18. Diciembre 2009 by Outes.

Dende fai un tempo tiña pensado facer un post así con algúns cubanismos, que me trouxeron máis dun problema no seu momento
Yuma = estranxeiro: Cando falan dos estranxeiros utilizan a palabra “yuma”. Non teño nin idea de onde vén, pero eu son un yuma. Para falar dos Estados Unidos moitas veces din o Norte, así que a primeira semana, até que me din conta, cando alguén dicía “Eu coñezo a un que marchou ó Norte” pensaba que o tipo marchaba cara Noruega ou Suecia. O eurocentrismo ten esos problemas!
guajiro = campesino: Durante as guerras de independencia a maioría dos combatentes eran traballadores do campo, e tamén os que loitaban con máis dureza. De aquí que os yankis rematasen por chamalos “war hero”. En cubano eso rematouse dicindo guajiro
zorra = pilla: Tamén é típico en Galiza dicir que eres un zorro para dicir que eres bastante traste ou pillo. Pero aquí non ten ningunha outra connotación. Foi moi divertido cando un amigo, o mesmo día que coñeceu a Lucía, non sei por que, díxolle “Pero que zorrilla eres”. Case lle rompe os dentes antes de darnos conta do malentendido
beca = residencia: Non sei por que se lle chama beca á residencia, pero a gracia é que un “becado” é aquel que está nunha beca. Aquí non ten sentido falar de becado como a persoa á que o Estado lle dá diñeiro, porque todo o mundo estuda gratis. É un termo importante ó principio, porque moitas veces non sabes moi ben por que utilizas esa palabra, xa que eu son becado porque me paga o Estado e becado porque vivo nunha beca. Dá problemas sobre todo co papeleo.
aragán = fregona: Aquí non existen as fregonas (só vin unha nun hotel unha vez), así que utilizan un pao que parece para xogar ó hockey e ó final poñen un trapo para recoller a auga. A esto chámaselle aragán. Até que me din conta de como se chamaba a merda esa moitas explicacións lle tiven que dar á xente da área sobre paos de hockey e trapos colgando.
guagua = autobús: a xente sabe o significado de autobús, pero nunca, absolutamente nunca utilizan esa palabra. Non sei de onde vén o de guagua, pero é das palabras máis míticas que escoitas en Cuba
¿Que volá, asere? = ¿Como estás, colega?: Esa é a traducción máis parecida que se me ocorre. “Asere” é o que di todo o mundo para chamar a alguén, e utilízase dun xeito semellante a como nós dicimos “tío”. É graciosísimo escoitar estranxeiros dicilo. Un día xogando un partido de fútbol un vietnamita enfadouse cun cubano e comezou a dicir “asere” como 400 veces por segundo para dicirlle que parase de empuxalo. O de “que volá” tampouco teño nin idea de onde saiu, pero tamén está institucionalizado.

Publicado en Vida en Cuba | 2 comentarios »

18. Noviembre 2009 by Outes.

A proposta dunha boa amiga, vou facer unha especie de resumo do que fago un día normal en Cuba:
06:50: Espértome escoitando Nao - Rosalía. Esta é a función esencial que ten o meu móbil.
07:15: Despois de vestirme e organizar a habitación, baixo ó comedor para almorzar. Dannos case todos os días un vaso de iogurt (que está riquísimo, por certo) e un pequeno bocata, que xeralmente é de queixo, aínda que a veces é de croqueta. Hai algún día que o pan vai con pan, pero eso só pasou 3 ou 4 veces. Agora haberá xente que se preguntará: bocata de queixo? Pero se odias o queixo! Efectivamente, o queixo non me gusta nada, pero se nos dan un bocata de queixo, hai que aproveitalo.
07:30: Chego á parada de autobuses máis cercana á beca. Alí estamos unha morea de estudantes, así que as guaguas son auténticas latas de sardiñas. Despois de pelexarse con microbiólogos ou filósofos por un sitio, diríxome cara a miña Facultade. Cada liña de guaugas pasa cada 10 minutos como moito, e a min sírvenme 4 diferentes, así que o problema é conseguir entrar na guagua, non que non pase ningunha. É sorprendente coller un bus ás 8:10, que vai case vacía, cando ás 7:45 é todo unha loita coller unha.
08:00 - 11:30: Clase. Depende o día, pero xeralmente pola mañá teño só 2 turnos.
11:30: Saio da Facultade e vou ó comedor estudantil Machado. A comida é moito mellor que na Beca, así que se agradece comer por alí. Por suposto, tamén é gratis.
12:00 - 15:00: Hai varios días que teño 3 horas mortas antes da clase da tarde, así que marcho á biblioteca facer o que teña que facer para clase, estudar ou ler. A principio de curso había aire acondicionado, pero seica a Facultade superou os plans de consumo enerxético e quitárono. Un auténtico forno. Sen embargo, a cantidade de literatura económica (a quen non lle guste ese termo, mala sorte!) que hai é enorme.
15:00 - 16:30: Outro turno de clase
16:30: Guagua para a beca. Non hai problemas a estas horas e viaxas bastante ben.
17:00 - 19:00: Dependendo o día, vou correr, xogar a baloncesto ou a algún acto cultural. Se vou correr, diríxome a 5ª, tamén coñecida como Avenida das Américas, unha rúa longuísima na que hai moitísimas embaixadas. Especial mención á embaixada de Vietnam, que é preciosa, e á de Angola, que ten fóra unha foto de Agostinho Neto sorrindo. Se vou xogar a baloncesto, quedo polo Campus Universitario, e vou ó CEDER (o estadio universitario), con varios cubanos, unha rapaza alemana e outra suiza e un austríaco xogar. Normalmente somos como 5 persoas, aínda que non sempre os mesmos, e alí a veces hai máis xente xogando. Se ese día non fago deporte, o normal é ir ó cine, se hai algún concerto ou obra de teatro igual deixo o cine para outro día.
19:00: Volvo á Beca e ceo.
19:30: Doume unha ducha. Parecía que se resolveran os problemas ca auga e case non tiñamos cortes. Todo foi comezar a pensalo e o Domingo ás 12 da mañá cortaron a auga. Escribo isto o Luns ás 21:43, e non hai auga aínda. Se non hai auga nas habitacións, o que hai que facer é baixar á cociña (piso 3), cos cubos para enchelos alí e subilos. É unha boa medida para que a xente se dea conta de que non se debe malgastar a auga.
20:00 - 23:00: Sempre hai alguén pola área, e moita xente cociña, así que estas horas o normal é vaguear algo por alí perdendo o tempo. Se me conecto a internet, soe ser a estas horas. A iso das 21:00 ou as 22:00 póñome a estudar ou ler de novo.
23:30: A durmir
04:00: Esto non pasa sempre, pero bueno, está ben poñelo: chega algún dos compañeiros de habitación e esperta ós demáis. Levantámonos os demáis e berramos. Tivemos mala sorte cun par de compañeiros, e isto pasa un par de veces á semana como mínimo.
04:10: Durmindo de novo

Publicado en Vida en Cuba | 8 comentarios »

8. Septiembre 2009 by Outes.

Poboación: 12 millóns de habitantes
Cuba non é unha illa, é un arquipélago formado por máis de 500 illas!
Extensión: 110.860 km²
Esperanza de vida: 78 anos
Huso horario: -7
Tasa de alfabetización: 97% [Declarado páis libre de analfabetismo]
Capital: La Villa de San Cristóbal de la Habana
Moeda: peso cubano e peso cubano convertible.
Tipo de cambio: 1 peso cubano convertible = 25 pesos cubanos. 1€ = 1.3 pesos cubanos convertibles
Relación médico / paciente: 170
Chegada de Colón á illa: ano 1492
Chegada de primeiros esclavos: ano 1522
Abolición da escravitude: ano 1886

Publicado en Vida en Cuba | 12 comentarios »

27. Agosto 2009 by Outes.

Estou escribindo esto ás 5:58 da mañá. Un coche comezou a pitar como un tolo e espertoume. Levaba máis de 10 horas durmindo, así que tampouco me fixo moito mal.

 Música: The Strokes - What Ever Happened?

 O día de onte era pra aclimatarse e ver como estabamos co jetlag. A idea era espertar ás 10 da mañá, almorzar con calma e ir ó Vedado (o Centro da Habana) a coñecer a Universidade e as diferentes Facultades. Ás 9 xa estaba esperto, fai demasiado calor pra durmir…Despois de ler nas guías que trouxen información sobre a cidade, levantámonos os 3 pra facer o almorzo e preparar o día. Hai que ter en conta que os cubanos tómanse todo con moita calma: se din que algo vai tardar X tempo, será o doble ou máis. Xa nos pasou cos 2 taxis, co almorzo e coa viaxe, falando con xente diferente. Tomamos leite ( leite en po) e pan (moi semellante ó pan de leite) con mantequilla. Despois de facer as cousas da casa e pegarnos unha ducha, saimos (xa eran máis das 11;30) cara á Habana. A nosa liña sería a P11, que atravesa todo Habana del Este (onde vivimos momentáneamente), e varios barrios máis, até chegar ó centro. A liña remata ó lado dun hospital no propio Vedado, que está ó lado da Cidade Universitaria. É realmente bonita. Escribirei un post sobre a universidade con máis calma, porque vale a pena só estar nela pra disfrutala. Vimos a Facultade de Filosofía e Historia (na que estudará Lucía), e a de Economía (que tamén se utiliza pra Xeografía e Contabilidade & Finanzas). A miña facultade é un edificio tochísimo de 17 plantas, ubicado no medio e medio da Habana, diante de Coppelia (a heladería máis famosa da cidade), e ó lado do Hotel Habana Libre (tamén un edificio con moita historia, espero escribir sobre el). Non é demasiado bonito (de feito, poderiamos dicir que é feo), pero polo grande que é seguro que á Universidade lle aforra moitos problemas de espacio.

 A idea era informarse sobre as carreiras pra conseguir os programas e os horarios (as clases xa comezan o día 1 de Setembro!), pero necesitamos primeiro tramitar a nosa situación en Relacións Internacionais pra acceder á universidade. Polo tanto, mañá (é dicir, dentro dun par de horas pra min), teremos que volver á universidade a Relacións Internacionais e despois facer os trámites correspondentes en cada Facultade.

 Xa eran as 14:30, e decidimos voltar pra casa, porque a esas horas o calor é horrible, e o Sol pega moi forte. Collimos o bus:

 Os autobuses son moi novos, e ademáis enormes. A cadencia é de entre 5 e 10 minutos, polo que non tes que esperar practicamente nada. Todo o mundo se move en bus (xa falarei dos coches privados, que son unha pasada!), así que hai que acostumarse a ir dentro pegándose ca xente polo sitio. Hai momentos nos que os buses pasarán as paradas do cheos que van. Hai que ter certa arte pra poder colarse entre a xente e non colapsar o bus na porta, porque se montan cristos…O mellor é entrar e ir directamente cara atrás, e quedar no medio do autobús (son dobles, así que tes cara onde andar…) onde se está máis tranquilo. Despois duns 50 minutos de bus (en principio ían ser 20, segundo nos dixeran), chegamos a casa de novo. Bebimos toda a auga do mundo (joder, que calor!) e fixemos a comida. Tomamos uns pequenos filetes empanados con arroz (Moros e Cristianos, seica se chamaba o plato), que estaban realmente ricos! Tomamos despois Frutabomba (en principio ese é o nome, pero aínda non pillo moi ben a súa pronuncia e igual estou dicindo unha burrada), unha froita moi doce, moi moi rica. De novo fixemos as cousas da casa: fregar, limpar a mesa e a cociña…E estivemos un pouco falando. Decidimos botar unha siesta a esto das 6 da tarde. Escribín o post anterior e lin un pouco, e a eso das 7 decidín durmir un rato antes de cear. Pero xa non me espertei máis até agora. Veu perfecto pra recuperar sono perdido, que o avión mata a calquera! E a ver que pasa hoxe!

 Son as 6:33, levo un rato escoitando un galo que non para de montalas. Parece que estou nun povo en Galiza!

Publicado en Vida en Cuba | 4 comentarios »